Krzysztof Dymiński – Zaginiony

Wesprzyj poszukiwania
Zgłoś jeśli widziałeś zaginionego

Z innej perspektywy o filmie Michała Marczaka „Bez końca” (ang. Closure) pisze Agnieszka Dymińska

Kiedy Michał Marczak zapytał, czy zgodzimy się, aby nakręcił film o zaginięciu Krzyśka, o sytuacji naszej rodziny w obliczu zaginięcia dziecka, zakładałam, że będzie to film o Danielu i jego determinacji w poszukiwaniach. O uporze i zawziętości ojca, który pragnie dowiedzieć się co stało się z jego ukochanym synem.

Zdjęcia do filmu trwały ponad rok. Nie mieliśmy wyobrażeń jak ma wyglądać ten film, nie sugerowaliśmy, jak chcemy by nas pokazano. Nie wiedzieliśmy co reżyser chce zaoferować widzom. Kamera towarzyszyła nam często w domu, ale częściej Danielowi na Wiśle. Czekaliśmy na końcowy efekt.

Festiwal Sundance, gdzie film miał swoją premierę 23.01.2026 r. napisał o filmie tak: „Wisła przeobraża się w przejmujący czyściec dla pogrążonego w żałobie ojca, Daniela, który niestrudzenie przeczesuje jej kręte zakola, rozdarty między niepewnością życia i śmierci w poszukiwaniu jakiegokolwiek śladu zaginionego syna, Krzysztofa. Reżyser Michał Marczak intuicyjnie pozwala kamerze dryfować między spokojną taflą najdłuższej polskiej rzeki a mrocznymi sekretami jej głębin, odzwierciedlając zarówno stoicki spokój, jak i wewnętrzne rozdarcie ojca miotanego nadzieją i żałobą. Gdy tygodnie przechodzą w miesiące i lata, poszukiwania Daniela stopniowo wykraczają poza świat fizyczny i przenoszą się do sfery cyfrowej, gdzie ojciec zaczyna przemierzać mroczne korytarze internetowego śladu swojego syna, próbując zrozumieć, jak współczesne metody komunikacji mogą prowadzić nowe pokolenie w przepaść samotności” (autor: JH).

Zaczęłam się zastanawiać czy to, że od ponad dwóch lat tkwimy w zawieszeniu i nie wiemy, co się stało z naszym synem można nazwać żałobą. Czy możemy jeszcze być szczęśliwi, skoro nasze szczęście rozpadło się na kawałki pozostawiając po sobie ból, tęsknotę i wyrzuty sumienia, że nie potrafiliśmy ochronić dziecka przed złem tego świata? Jak pogodzić się z tym, co się stało i pójść dalej? Jak przestać zadręczać się pytaniami próbując zrozumieć, dlaczego nas to spotkało? Wreszcie – czy możemy pomóc innym, którzy są lub mogą być w podobnej sytuacji?

Nagłaśniając zaginięcie Krzyśka otworzyliśmy nasz dom na świat. Udzielaliśmy wywiadów, występowaliśmy w programach, podcastach, odpowiadaliśmy na pytania. Otrzymaliśmy ogromną pomoc, zainteresowanie i wsparcie od najbliższych, ale i od zupełnie nam obcych ludzi. Naraziliśmy się też na oceny, a nawet hejt. Mówiono nam, że próbujemy się „wylansować” na krzywdzie naszego dziecka. Ale mieliśmy jeden cel- jak najszerzej mówić o zaginięciu z nadzieją, że ktoś gdzieś rozpozna Krzyśka, że dowiemy się, gdzie jest, co się stało. Potem zrozumieliśmy, jak trudno jest najbliższym osoby zaginionej trwać i czekać z dnia na dzień na odpowiedzi, które mogą nie nadejść… I pojawił się kolejny cel – pokazać tę rodzinę i jej rzeczywistość. Dlatego zgodziliśmy się na ten film. Dzięki reżyserowi, Michałowi Marczakowi, którego Daniel spotkał przypadkiem nad Wisłą, mieliśmy taką możliwość. Jesteśmy za nią bardzo wdzięczni.

Liczę na to, że po obejrzeniu tego filmu widz znajdzie czas na refleksję i zadumę nad własnym życiem, które mimo problemów jest piękne i wartościowe.

Mam również nadzieję, że film „Bez końca” przyczyni się do szerokiej dyskusji na temat zaginięć i zachowań samobójczych młodych ludzi, którzy dopiero wchodzą w dorosłość.

Zachęcam do przeczytania innych recenzji.

Międzynarodowe portale:

Polskie portale:

Dziękujemy pracownikom prasowym i telewizyjnym, twórcom internetowym, wszystkim ludziom wielkiego serca za to, że nagłaśniają naszą historię i nie pozostają obojętni na nasz dramat.

Popularne Informacie

Archiwum

Wyszukaj